Verdwaald achter de schermen

Die schim die daar over het podium rent, dat ben ik. En dat vogeltje, de eend, de wolf, die kat, die oude opa en die jager, dat zijn eigenlijk de musici van Het Gelders Orkest. Tijdens het Sprookjesfestival speelden we Peter, Roodkapje en de wolf (ik heb het sprookje bij de muziek van Prokokjev enigszins opgespiced) in het Stadstheater van Arnhem.

We hebben deze voorstelling de afgelopen jaren al heel wat keer gespeeld, maar ik vind het elke keer weer spannend. Een THEATER. En dan allemaal van die gangen. En coulissen. En kleedkamers met spiegels en een douche. En een uitverkochte zaal met kinderen en vaders en moeders en opa’s en oma’s. En of ik dan mijn tekst niet vergeet, of een cue mis, of een cue niet aangeef, net zo erg.

‘Na het concert kunnen de kinderen de instrumenten uitproberen in de instrumententuin,’ mailde Eva, de nieuwe educatiemedewerker. ‘En Corien verzorgt een boekentafel.’

We speelden voor een uitverkochte zaal vol enthousiaste kinderen, die meededen met de bodypercussie en die het lieten regenen en onweren om opa af te leiden, zodat Peter het huis uit kon rennen. Milou durfde Roodkapje te spelen, en ze klom in een boom en riep Peter te hulp. Na afloop gaf ik haar een boek.

Ik verkocht één boek. Alle kinderen stonden in de rij om het slagwerk, de minifagot en de hobo uit te proberen. Toen ik terug wilde met mijn koffertje met niet-verkochte boeken raakte ik verdwaald in het gangenstelsel van het theater. Ik hoorde mensen praten achter een scherm, maar ik kon niet bij ze komen. Uiteindelijk wees iemand me een nooduitgang.

Delen: