varken over je schouder

Ik kocht mijn winterjas drie jaar geleden in Jakarta, vlak voordat we onverwacht in de winter naar Nederland moesten. Het is een fantastische winterjas, heel sportief ook, alleen is hij een ietsiepietsie te krap als ik er een trui onder draag. Misschien had ik hem met winterkleren aan moeten passen in plaats van met alleen een t-shirt, maar wie heeft er in Jakarta nou truien bij de hand. Hoe dan ook, ik voel me al drie winters achter elkaar een soort Michelinmannetje als ik buiten rondfiets. En op derde kerstdag zijn alle kleren in de aanbieding, en we moeten die economie weer op gang krijgen, dus hop! Naar de stad.
Bij C&A hing mijn jas. Ik zag het meteen. Een echte leren jas was het. Met een bontkraag. Mijn man begon hard te lachen toen ik hem van het rek pakte, maar hij lachte niet meer toen ik hem aanhad. Want ik zag er goed uit. Een vrouw van de wereld. Ik had ineens klasse. Hij zag het. Ik zag het. 49 jaar, en er dan toch nog zo goed uitzien. Ja hoor. Die jas hing daar speciaal op mij te wachten. 

Alleen die bontkraag. Die zag eruit alsof er een bever voor gedood was. Of een ander zeldzaam dier met een grote, pluizige staart. En daar ben ik niet voor. Maar ik wist bijna zeker dat het nep was. Ik kocht de jas. En thuis keek ik op het etiket. lining: 100% Polyester. Exterior: 100% pig split.
Ik vergat mijn bontkraag. Ik zag alleen het woord ‘pig split’. Mijn jas was gemaakt van varken?
‘Moet je gewoon maar tegen niemand zeggen,’ zei mijn man.
‘Hoe vinden jullie mijn jas?’ vroeg ik aan mijn zoons.
‘Mooi hoor.’
‘Leuk.’
‘Gemaakt van echt varkensleer.’ Oeps. Had ik het toch gezegd. Nou ja, ze zaten zo gekluisterd aan hun apparaten dat ze toch niets hadden gehoord.
‘Ehm… jongens? Wij gaan even boodschappen doen.’
Een van mijn zoons keek op. ‘En mam. Hoe voelt dat nou, zo’n varken over je schouder?’

Delen: