tsunami

foto's oktober 2004-januari 2005 234Op 26 december 2004 zwommen we in de zee van Java. We waren in Pelabuhan Ratu, een vissersdorpje met een lange zandstranden en palmbomen en houten huisjes vlak aan het strand. De zee is er woest, de golven zijn hoog. Het water is lauwwarm, en je kunt in de baai zwemmen naar een rotseilandje, of je door de golven naar het strand laten dragen. Het is er perfect, maar ik voelde me ziek, die ochtend. Ik voelde me zo beroerd dat ik alleen nog maar naar huis wilde. Dus Dick en de jongens pakten alles in, en we vertrokken een dag eerder dan gepland terug naar Jakarta. Een prachtige rit dwars door de bergen en langs de palmplantages, maar ik was te misselijk om ervan te kunnen genieten.
Toen we thuiskwamen, ontdekten we allemaal sms’jes en missed calls op onze mobieltjes.
‘Hoe is het met jullie?’
‘Hebben jullie wat gemerkt?’
‘Leven jullie nog?’
De telefoon ging. Ik nam niet op. Ik voelde me te ziek. Later begrepen we dat er die ochtend een tsunami was geweest. Zal wel meevallen, dachten we. Ze overdrijven altijd zo in Nederland.
Tien maanden later was ik in Aceh. Ik zag verwoeste huizen. Een gigantisch schip, dat midden in de stad lag. Een vissersboot die op het dak van een huis was gestrand. Een massagraf. Een weggeslagen brug, die op de oever lag. aceh okt 2005 132Een auto die ooit bibliotheekbus was geweest: de boeken waren veranderd in pap. Families die in tenten leefden, met z’n tienen tegelijk, of in barakken in the middle of nowhere. Ik praatte met kinderen en volwassenen die de tsunami hadden overleefde.
‘We zagen het water komen,’ zeiden ze, ‘en we renden de berg op. En toen we drie dagen later weer de berg afkwamen, was alles verdwenen.’
‘Ik klom op een auto. ‘O Allah!’ riep ik, ‘is dit de dag van het oordeel?’
‘Ik rende een gebouw binnen, klom naar de bovenste verdieping en ging op het dak zitten.’
Het waren verhalen over wonderbaarlijke reddingen. De mensen die niet zo’n onwaarschijnlijk reddingsverhaal konden vertellen, waren er niet meer. Tweehonderdduizend mensen waren verdronken.
Ik schreef het verhaal op van twee Islamitische meisjes, Nuruh en Nadia. Nuruh verloor haar familie bij de tsunami. De familie van Nadia had haar in huis genomen alsof dat geheel vanzelf sprak. Ze was lid van het gezin geworden. Het verhaal van Nadia en Nuruh kun je lezen in De dag van de golven.

aceh okt 2005 088 aceh okt 2005 109 aceh okt 2005 klein 056 aceh okt 2005 130aceh okt 2005 121aceh okt 2005 101

aceh okt 2005 107

aceh okt 2005 119

Delen: