nog 16 hokjes

Ik ben al maanden bezig met een vervolg op ‘paard ontsnapt‘ en ‘paard ontvoerd‘. De boeken over Pineut (een verwaarloosde Lipizzaner die uit het slachthuis ontsnapt en die door Matthijs en Tessa net op het nippertje uit de pan gered wordt) lopen nog steeds. Begin dit jaar kregen ze een vierde druk en een nieuw omslag . Maar dat derde deel komt er niet vanzelf. Ik had niet verwacht dat het zo lastig zou zijn. Tussen 2005 en nu ben ik blijkbaar toch anders gaan schrijven. Ik moet dus eigenlijk een stap terug in de tijd. En dat valt niet mee.

En dus beloon ik mezelf. Na elke vijfhonderd woorden mag ik een vakje inkleuren. Het is een beloningssysteem voor kleuters, maar het werkt. Ach, wat is het heerlijk als ik er weer twee af kan strepen. Of drie. Of vier. Nog maar veertig hokjes. Nog twintig. Nog zestien. Dat wil zeggen – nog achtduizend woorden. Voor het boek af is. Voor ik op vakantie kan.

Hier alvast een sneakpeak.

‘Níet dood?!’ schreeuwt de president. ‘Niet dood? Hoezo niet dood! Ik heb zijn lever opgegeten! En zijn longen! Hoe kan hij nog leven!’
‘Het spijt me, meneer de president,’ zegt Boris eerbiedig. ‘Maar we hebben een DNA-test gedaan en we hebben nu honderd procent zekerheid. We hebben per ongeluk het verkeerde paard geslacht. Een Arabische volbloed. Het was nogal een chaos na de race, ziet u. Iedereen was in paniek. Alle paarden liepen door elkaar heen, iedereen wilde u helpen.’ 
De president schudt zijn hoofd. De rampzalige race is al weer een jaar geleden, maar hij wordt er nog dagelijks aan herinnerd. De een of andere toerist is er in geslaagd om een video met de beelden van de race het land uit te smokkelen. Heel de wereld heeft gezien hoe hij onderuit is gegaan. China. Australië. Europa. Amerika. Iedereen heeft erom gelachen.  
De fokker die hem het paard gegeven heeft, blijft volhouden dat hij onschuldig is, en dat hij de president geen renpaard, maar een dressuurpaard heeft gegeven. ‘Maestoso, meneer de president. De allerbeste Lipizzaner van onze stoeterij. Met een stamboom die honderden jaren teruggaat. Een bruine hengst uit twee schimmelouders – dat brengt geluk. We hebben hem acht jaar getraind. Hij kon alles. Alles! Alle pasjes, alle sprongen. De pirouette, de capriool, de levade…’
De president had met zijn vuist op tafel geslagen. ‘Wat moet ik met een paard dat kan dansen!’ brulde hij. ‘Een racepaard! Een racepaard had ik nodig. Je hebt me voor het oog van de wereld voor gek gezet!’
‘Als u de papieren gelezen had, meneer de president, dan had u geweten…’
‘Wat? Jouw paard heeft mij bijna de dood ingejaagd. En jij wou mij vertellen dat ik de HANDLEIDING niet goed gelezen heb?’
‘Neemt u mij niet kwalijk, meneer de president. Natuurlijk niet. Ik vind het heel erg wat er gebeurd is, en als ik u op enige wijze kan vergoeden…’ De fokker was buigend achteruit gelopen. Bij de deur had hij zich omgedraaid en was weggerend.
 
De president richt zich tot zijn bodyguard. ‘Wáár is dat paard gebleven? Breng het hier. Slacht het voor mijn ogen. Nee. Ik zal hem zélf slachten. En daarna zal ik hem hoogstpersoonlijk villen. Van zijn vacht zal ik een VLOERKLEED laten maken. En zijn kop hang ik boven de haard als TROFEE.’
Boris krabt aan zijn kale achterhoofd. ‘Meneer de president…’
‘En zijn darmen haal ik eruit en ik vul ik ze met PAARDENWORST.’
‘Eh, meneer de president…’
‘Die ik zelf heb gedraaid van het vlees van zijn ACHTERWERK.’
Boris kucht. ‘Meneer de…’
‘En van de ogen en de maag en de hersens, al vraag ik me af of hij hersens heeft…. wat IS er!?’  
‘Meneer de president. Het spijt me heel erg, maar we zijn hem kwijt.’
De president heft zijn hand op. ‘Stop. Laat de oorarts komen. Hij moet mijn oren nakijken. Ik verstond je niet goed. Ik dacht heel even dat je zei dat je het paard kwijt was.’ Zijn mond vertrekt in een kille glimlach.
‘Ehm…’ Boris kijkt naar de grond. ‘We hebben overal naar hem gezocht. Maar we hebben geen idee waar hij is.’
De glimlach van de president verdwijnt. Zijn gezicht wordt langzaam rood. En dan ineens slaat hij met zijn vuist op tafel. De glazen prijzenkast vol bekers en trofeeën rinkelt. ‘Wat STA je daar nog!’ schreeuwt hij. ‘Doe wat je doen moet! Zorg dat je hem vindt! Wat het ook kost!
Zet speurhonden in. Het leger. De mariniers. De geheime politie. Zet er een beloning op. Maar breng dat paard bij me. Je hebt precies één week de tijd.’

 

GEZOCHT

Lipizzaner paard.

signalement:

Bruin.

Hengst.

Witte vlek op neus.

L op wang.

Akelige kop. Onbetrouwbaar karakter.

Laatst gezien tijdens de presidentiële paardenrace.

Wordt gezocht vanwege poging tot moord op onze geliefde president.

PAS OP.

Dit paard is GEVAARLIJK

En NIET te VERTROUWEN

Beloning 500.000 dollar

en paardenvlees ZOVEEL U KUNT ETEN

vindditpaard

scan de code of kijk op tinyurl.com/vindditpaard

 

 

 

Delen: