Ik huil van het dansen

Eigenlijk had ik al afscheid genomen. Eigenlijk was het vandaag de aller-allerlaatste schrijfklas van de Schoolschrijver. Maar ik wilde zo graag nog één keer wat doen met groep 5/6 van De Schakel, omdat ze zo goed zijn en zo leuk, omdat ze zulke prachtige gedichten maken dat ik gewoon vroeg of het mocht, en het mocht van meester Chiel. We hadden het over tegenstellingen, en wat het tegenovergestelde is van ‘wit’, dat was makkelijk, en van ‘scherp’, dat was moeilijker, en het tegenovergestelde van ‘ik hou van je’, dat was: ‘Ik haat je zo erg dat ik niet wil leven op dezelfde wereld als jij!’

En toen maakten ze een contra-gedicht: ze lazen een gedicht, en ze maakten er het tegenovergestelde van. En de stoerste jongens van de klas maakten de allermooiste gedichten.

Ik ben in het bos
ik loop langs de bomen
ze slaan opeens naar mij
ze slaan me. Au!
raar.
ik sla terug.
ze rennen weg
met super snelheid
ik snap
er niets van
Morris

ik ren in de jungle
langs de zebra’s
en buffels
ik dans
en spring
zo ben ik sneller
een tijger
achter me
ik schiet
hem neer
Tjay

Ik loop op de dansschool
en ik zie me vader
ik huil van het dansen
en ik huil maar door
maar ik moet dansen morgen
en ik heb de beker gewonnen
ik kijk met grote ogen naar me vader
en snap het niet
de dieren huilen zelf
Dishairo

Delen: