fremdes Geräusch

Het begon een maand geleden toen we door Utrecht reden. Een vreemd geratel onder de auto. Ik wist zeker dat er iets mis was, maar Utrecht is een vreemde stad, je kunt nergens stoppen, behalve voor een stoplicht, maar daar kun je niet uitstappen om te kijken wat er aan de hand is, en dan wordt het licht weer groen en je moet door en door en door, en ineens zit je op de snelweg, en heel vreemd, het geratel stopte en bleef weg. Maar anderhalve week geleden, zo ongeveer toen we in Oostenrijk aankwamen, begon het weer, dat geratel. Vooral als je terugschakelde. Of langzaam reed. Ik wist zeker dat elk moment de uitlaat onder de auto vandaan kon vallen, waarschijnlijk net als we tegen een steile helling opgingen en aan de ravijnkant van de weg moesten uitwijken voor een veel te brede bus.
Het werd met de dag erger.
‘We moeten toch maar even naar een garage,’ zeiden we tegen elkaar.
De garage was dicht tussen de middag. We gingen ergens lunchen en translategoogelden op ‘vreemd geluid’ en ‘geratel’. Ooit konden we Duits. En Frans. Maar toen leerden we Indonesisch, en elke keer als we iets in het Duits proberen te zeggen, komt er Indonesisch uit.
En toen gingen we terug naar de Skodagarage, en wandelden een air-conditioned ruimte binnen, waar een lief meisje achter een balie zat. ‘Wir kommen aus Holland,’ zei Dick. ‘Und unser Skoda Fabia macht ein fremdes Geräusch.’
‘Tik tik tik,’ zei ik behulpzaam.
We moesten even wachten en keken naar de prijzen van leenauto’s en het uurtarief van de monteurs. Kom op, zeiden we tegen onszelf. Het is vakantie.
Ineens kwam er een jonge man in overall de trap af. Hij nam de sleutels aan, spreidde een plastic hoesje over de bestuurdersstoel en reed onze auto naar de werkplaats. Wat moesten we doen? Met hem mee, net zoals je met je poes meegaat, de spreekkamer van de dierenarts in? Nee, hij had ons niet uitgenodigd.
‘Ik denk dat we binnen moeten wachten,’ zei Dick.
‘Wilt u iets drinken?’ vroeg het meisje achter de balie. ‘Koffie of water misschien?’
‘Nee, dank u,’ zeiden wij. Ik pakte een roddelblad en las dat dementie te voorkomen was door licht te bewegen (‘Gute Nachricht der Woche’), en dat Meghan Markle al vóór haar huwelijk zwanger was.

Tien minuten later reed de monteur onze auto weer voor. Het probleem was opgelost. Hij had een Gerädel vastgedraaid. Of zoiets.
We wilden betalen, maar dat was niet nodig. Nee, geen sprake van.
Zonder Geräusch reden we huiswaarts.

Delen: