Best of both worlds

Toen ik theologie studeerde, wist ik één ding zeker: ik zou nooit op de preekstoel staan. De professor die preekcollege gaf (waar ik aanwezig mocht zijn, maar niet mee mocht doen) werd zelfs een beetje boos op me omdat ik dat wilde, en een student zei dat ik tegen de scheppingsorde in ging, het was een grapje, maar tegelijkertijd ook niet, en ik geloofde het zelf trouwens ook, dat het niet mocht. Een soort verboden verlangen was het. Ik zette het hele idee van me af (het was net zoiets als wanneer je 2 meter 10 lang bent en piloot wilt worden, dan weet je ook dat je beter ander werk kunt gaan zoeken) en deed andere dingen. Ik gaf les op een theologische school. Ik schreef bijbeloverdenkingen en verhalen voor kinderbijbels. Ik bezocht gedetineerden. Ik heb nooit spijt gehad van de studie die ik gedaan heb, en ik denk zelfs dat ik geluk heb gehad: als ik vijfentwintig jaar geleden dominee had kunnen worden, was ik nu geen kinderboekenschrijver. En ik weet wel zeker dat dat het leukste beroep ter wereld is. Maar het wrong wel een beetje als ik wel een kindermoment mocht houden, want dat is geen preek, maar als het menens werd, weer op mijn plek moest gaan zitten.
Inmiddels wordt er gelukkig anders gedacht over de zogenaamde ‘zwijgteksten‘ in de bijbel, die zouden bewijzen dat vrouwen in de kerk geen leiding zouden mogen geven. En in de Tehuisgemeente, waar Dick predikant is, mag ik gewoon voorgaan. Best of both worlds!

’s Morgens preekte ik, ’s middags was er een matinee. In de enorme huiskamer (ooit café) van Javenda staan twee piano’s, of eigenlijk een piano en een vleugel, en Ite Wierenga had al zijn muzikale vrienden opgetrommeld om mee te doen aan een huiskamerconcertje, waarvan de opbrengst zou gaan naar de vakantiebank. Er was thee en koffie, overal stonden stoelen en banken, er waren rozijnencakejes en grote stukken hazelnootchocola en aardige mensen, en er was prachtige muziek van Bach en Brahms. En mijn eigen Dick deed ook mee. Wat een heerlijke dag.

 

Delen: