6 kilo minder!?

Tijd voor een nieuwe weegschaal, dacht ik in november. Hij geeft twee kilo minder aan dan normaal. Maar wacht even – mijn spijkerbroek zat de laatste tijd ook wat ruimer. Zou het dan echt aan dat hardlopen liggen? Ik kon het eigenlijk niet geloven. Hardlopen is prima, maar als je wilt afvallen moet je ook minder eten natuurlijk, en ik houd nogal van eten.
Het werd december, en ik kocht de week na sinterklaas kilo’s afgeprijsde pepernoten en chocoladeletters. Met kerst bakte ik taarten, met oudjaar maakte ik oliebollen. En in januari kocht ik alle afgeprijsde kerstkransjes en toen ik op de weegschaal ging staan was ik nóg een kilo lichter. Ik kreeg argwaan. Ik had dit eerder gehad, dat afvallen. De laatste keer, acht jaar geleden, was ik helemaal binnenstebuiten gekeerd. Ik bleek een tekort aan ijzer en vitamine B12 te hebben, en na een serie injecties begon ik langzaam weer in gewicht toe te nemen, en allerlei vage lichamelijke klachten verdwenen als sneeuw voor de zon. Dan maar wat steviger, zei ik tegen mezelf.

Dit keer was het afvallen begonnen in de herfst – toen ik ook was begonnen met hardlopen. Dat kon geen toeval zijn. Ik had voor ‘morgen ga ik echt‘ allerlei vrouwen geïnterviewd die zeiden dat ze sinds het hardlopen 15 kilo waren afgevallen, of 7 kilo. Dat was het natuurlijk. Ik had het ei van Columbus ontdekt, qua gewichtsbeheersing. Maar ik ging voor de zekerheid toch ook maar even naar de dokter. Die dacht dat het aan het hardlopen lag, maar hij wilde best even mijn bloed laten testen.
‘Je had gelijk hoor!’ zei de assistente, toen ik haar belde over de uitslag. ‘Het is je B12. Het is zo laag dat het niet meer te meten is!’
Ik kreeg elke twee weken een injectie in mijn achterwerk. Mijn gewicht bleef dalen. Niet snel, maar toch. Voor het eerst in jaren kocht ik een bikini, en ik kocht ook twee nieuwe broeken, want alles wat ik had slobberde. Ik keek met verbazing in de spiegel. Mijn (nog steeds stevige) bovenbenen raakten elkaar niet meer. ‘Als je blijft afvallen, moet je terug naar de dokter,’ zei de assistente.
Nu, een maand later, is er weer een kilo bij. Er vormt zich een nieuw speklaagje op mijn buik. Over twee maanden zijn mijn nieuwe broeken te krap en raken mijn stevige bovenbenen, die goeie vrienden, elkaar weer. Maar hé. Dan heb ik wel weer meer energie, want dat zit allemaal in dat spek. En misschien kan ik dan wel heel erg hard lopen. Dat ik de kilometer bijvoorbeeld in 7 minuten kan.
Want dat hardlopen houden we er dus in.

(Hij is trouwens uit he. Ons hardloopboek. Een aanrader hoor ik. Via Marijke ten Cate kun je tijdelijk een gesigneerde versie bestellen, mét tekening.)

 

 

Delen: