Ruim het paard op! En poets zijn tanden!

Ik begin de dag met twee paracetamols, een keeltablet, twee koppen thee en een boterham met pindakaas. Pindakaas is, aldus mijn zoon-de-fysiotherapeut-in-opleiding, goed omdat er vet in zit, en daar krijg je langzame energie van, wat beter is dan snelle energie. Voor alle zekerheid doe ik ook roomboter op mijn boterham, want die energie ga ik nodig hebben. Vijf uur dubbele groepen vandaag. Als mijn stem het maar houdt, want het is de nachtmerrie van elke kinderboekenschrijver: een keelontsteking in de Kinderboekenweek. En ik heb een keelontsteking. Mijn stem balanceert al meer dan een week op het randje van de afgrond. Ik controleer nog een laatste keer het adres, mijn stemversterkertje en mijn usb-sticks, en dan stap ik in de auto en ik kruip door Haren in de richting van de snelweg, voor de tiende dag van de Kinderboekenweek.
Vandaag ben ik, net als gisteren, te gast op het Greijdanus College in Hardenberg. Ze hebben daar veertien groepen 7/8 uitgenodigd om een dagje langs te komen, voor een workshop lezen/knipgedichten maken van mij en een workshop cartoontekenen van Willeke Brouwer. Op mijn dringende verzoek komen de kinderen eerst naar mij toe, en gaan ze daarna pas naar Willeke. Ik herinner me te goed dat kinderboekenbal in Leeuwarden, een paar jaar geleden. De zaal met kinderen die wilden leren cartoontekenen puilde uit, en ik zat in mijn eentje in een lege zaal waar ik de workshop ballongedichten-maken zou geven. Het zou een afknapper zijn voor die kinderen, eerst naar Willeke en dan naar mij. Dus ik krijg ze eerst.

Willeke en ik komen elkaar tegen op het parkeerterrein van het Greijdanus. We maken een selfie in Willekes tractor, en dan storten we ons de school in. En het is net als gisteren feest. Dankzij die lieve mensen van de mediatheek, die zo enthousiast en verwelkomend zijn, dankzij Linda Smit, die alles perfect geregeld heeft, dankzij de leraren van het Greijdanus, en vooral dankzij al die achtstegroepers, die voor het eerst te gast zijn op de middelbare school en dapper vertellen over het engste moment in hún leven, het moment waarop ze hun angst moesten overwinnen. Die fantaseren over het moment waarop ik de zwaartekracht uitzet, en die daarna aan het werk gaan met knipgedichten. Ze pakken scharen en lijmstiften, gaan aan tafels zitten of op de grond liggen, overleggen, knippen en plakken. Een paar meisjes maken gedichten in dialect, andere meisjes maken een gedicht in de vorm van een app-gesprek. De stoerste jongens maken de grappigste gedichten. Of de meest gevoelige. En ze zijn er trots op.

Delen:

Geef een reactie