Iemand die gemeen in mijn knie knijpt

De zon schijnt, het vriest, en ik heb Runkeeper gedownload. Ik ben van plan om een extra lange ronde te gaan lopen, want ik ben natuurlijk al zes dagen bezig, dus enige ervaring kan me niet ontzegd worden.

Als ik een halve kilometer gelopen hebt, begint mijn knie pijn te doen, en ik ben bijzonder dankbaar dat de spoorbomen net voor mijn neus dichtgaan. Voor de vorm doe ik wat rekoefeningen, zodat het er net uit ziet alsof ik mijn tijd nuttig sta te besteden.

De trein raast voorbij, de spoorbomen gaan open, en ik loop verder. Uiterst traag haal ik een paar oude wandelaars in, en dan sla ik linksaf, het bos in. Het is net of er iemand heel gemeen in mijn knie knijpt. Steeds harder. Ik zal toch niet de verkeerde schoenen hebben gekocht? Had ik dan toch naar Runnersworld moeten gaan om me te laten filmen terwijl ik hardloop, en dan vervolgens hele fluorescerend oranje schoenen met pronatiestukjes in mijn handen gedrukt te krijgen? Of is het gewoon teveel voor mijn arme knieën? Acht maal mijn gewicht per stap die op het kniegewricht drukt – zelfs als ik er wat kilootjes aftrek kom ik boven de 500 kilo per stap terecht.

Ik probeer het nog twee keer, maar dan moet ik het opgeven. Dit doet echt teveel pijn. Heel gênant. Ik had in het donker moeten gaan lopen, en niet op een zondagmiddag waarop heel Haren aan het wandelen is. Half hinkend kom ik thuis. Als ik op mijn telefoon kijk, zie ik dat ik het knopje ‘start running’ niet heb ingedrukt. De eerste en laatste keer in mijn leven dat ik ‘I just completed a 3,7k run’ op Facebook had kunnen zetten.

illustratie: schetsje door Marijke ten Cate (met wie ik bezig ben aan een hardloopboek…)

Delen: