dertig vuisten

Ik ben net ingehuldigd als Schoolschrijver op GBS de Lichtbron in Hoogezand (wat een feest! De kinderen zingen een leeslied en spelen in de ijzige kou mijn boeken na!!),

 

 

 

 

 

 

en ik mag om te beginnen naar groep 4/5. We maken kennis, ik vertel de kinderen over hoe ik schrijver ben geworden, ik laat ze fantaseren, en dan krijgen we het over boeken. Als Schoolschrijver neem ik een hele grote kist met boeken mee, en we gaan The Voice Books spelen: een geweldig idee van schrijver Benny Lindelauf om nieuwe boeken te introduceren.
De kinderen zijn de juryleden, en de boeken zijn de artiesten. Op het digibord laat ik een omslag zien zonder titel en zonder de naam van een schrijver. Is een kind nieuwsgierig? Dan slaat hij met zijn vuist op tafel en draait zich naar me om. Vervolgens laat ik de titel en de schrijver zien. Daarna lees ik de achterflaptekst voor. En tenslotte lees ik nog een stukje uit het boek. Kinderen die zich hebben omgedraaid schrijven de naam van het boek en van de schrijver op hun blad. Zo maken ze in de komende maanden een lijst van boeken die ze graag willen lezen.

Laat ik een paar boeken van mezelf nemen om mee te beginnen, dacht ik. Is leuk. Helaas. Hoe enthousiast ik ‘de nieuwe linksbuiten’ en ‘paard ontsnapt’ ook aanprijs, bijna niemand van de kinderen draait om.
En dan laat ik op het digibord het omslag van Het Geheim van de Ruilkinderen van Wieke van Oordt zien. Een spiegel. Een jongen die in de spiegel kijkt. En een andere jongen die vanuit de spiegel terugkijkt. BAM! Tien kinderen slaan hun vuist op tafel en draaien zich naar me om. Ik lees de achterflaptekst voor.
Ouders ruilen?
Ben je je eigen ouders zat?
Hier kun je ruilen van huis én van familie.
LET OP: HOUD JE AAN DE RODE REGELS!

BAM BAM BAM! Twintig vuisten op tafel. Alle kinderen hebben zich omgedraaid. ‘Hoe schrijf je Van Oordt?’

Delen:

Geef een reactie