De dag van de golven

In 2007 stapte ik de grootste uitgeverij van Indonesië binnen. Kranten, tijdschriften, kinderboeken, schoolmateriaal, romans, thrillers, Harry Potter, Tonke Dragt – je kunt het zo gek niet bedenken, of het komt bij Gramedia vandaan. Ik had een boek bij me waarvan ik vond dat ze het best konden uitgeven: De dag van de golven. Ik had drie vertaalde hoofdstukken bij me, en ik had me goed voorbereid, maar toen ik bovenin het moderne Gramediagebouw tegenover twee jonge, hippe jeugdredacteuren zat, voelde ik mezelf wegschrompelen. Ik struikelde over mijn Indonesisch, en ik maakte niet echt de flitsende indruk die ik had willen maken. Toen de hoofdredacteur mij haar naamkaartje gaf, had ik geen naamkaartje terug. Ik moest mijn naam en mijn emailadres op een oranje post-it note schrijven. Ik had het verknald.
Maar een paar maanden later kreeg ik een telefoontje van mijn Nederlandse uitgever. ‘Ze gaan het uitgeven!’
Wow! Niet te geloven! Ik ging eindelijk internationaal doorbreken, en dat nog wel in het Indonesisch, de taal van meer dan tweehonderd miljoen mensen. Laten we zeggen dat honderd miljoen daarvan kinderen waren. Oké, niet al die kinderen zouden mijn boek kopen. Maar het werd natuurlijk wel uitgegeven door de grootste uitgeverij in Indonesië – de uitgeverij die ook alle kranten en tijdschriften en schoolboeken uitgeeft, die Harry Potter en alle zelfhulpboeken op de markt bracht. De uitgeverij die overal boeken en tijdschriften had liggen, tot in de supermarkten aan toe, en het boek zou heel goedkoop worden. 
In 2009 kwam de Indonesische vertaling eindelijk uit. Ik was blij. Misschien wel het meest omdat kinderen in Aceh nu hun eigen verhaal zouden kunnen lezen. In hun eigen taal. Maar ik was niet echt blij meer toen ik het boek eindelijk in handen had. tsunami dag van de golvenHet was akelig klein en dun, het was gedrukt op krantenpapier en had het meest onaantrekkelijke omslag dat je je kunt voorstellen. Terwijl ze gratis het omslag van mijn Nederlandse uitgever hadden mogen gebruiken, dat prachtige omslag van Roelof van der Schans. ”Waarom!” vroeg ik aan de Indonesische journaliste die mij interviewde voor de Jakarta Globe.
Het komt doordat dat meisje te bruin is,’ legde ze uit. ‘Wij Indonesiërs houden meer van witte gezichten.’DSC01255

Ik geloof dat er tweeduizend exemplaren verkocht zijn. Ik zou het zelf ook niet gekocht hebben als ik het in de winkel had zien liggen. Wel een beetje jammer. Ik hoop dat het boek in elk geval in Aceh terecht is gekomen. Bij de kinderen over wie het gaat. De kinderen voor wie ik het geschreven had.
Het enige positieve eraan was de prijs: 2 euro.

Delen:

Geef een reactie